Eigenlijk weet ik het heel goed hoor. Mijn doel was om een moeder te zijn met plezier in haar werk, maar ook met vrije tijd voor de kinderen. En nu betrap ik me er al een tijdje op dat ik tegen mijn drie meiden vertel dat het binnenkort echt rustiger wordt.

Alles aanpakken, want: dit kan zo maar de laatste opdracht zijn. Alles willen, want: je leeft maar één keer. Alles laten vallen, want: druk zijn eist zijn tol.

Waarom heb ik dit niet eerder gedaan, vraag ik me soms af. Waarom heb ik gewacht met voor mezelf te gaan staan, nu de oudste alweer negen jaar is? Waarom kon ik niet eerder vertrouwen hebben in het feit dat ik mensen wat te bieden heb en heb ik me jarenlang verschuild achter anderen, achter vaste freelance-werkzaamheden en vrijwillige werkzaamheden?

Ik heb 25 uur, maar heb er zeker 40 nodig!

Ze zeggen: het wordt gemakkelijker als ze ouder worden. Ja, ik heb geen middagslaapjes meer (jammer genoeg!), ik heb drie kinderen op de basisschool, ik kan met dat continurooster sowieso elke dag van 9.00 tot 14.00 uur werken. Dat is 25 uur. Ik heb er zeker 40 nodig.

Echter, op maandag stop ik om 16.00 uur, want: brood smeren, iets van groente in bakjes doen, kinderen ophalen van de BSO en hup: door naar de turnles. Niet héél erg, want daar kan ik dan nog wel een uurtje sprokkelen qua e-mails beantwoorden. Totdat mijn andere dochters gaan mopperen, omdat zij ook maar zitten te wachten tot de les is afgelopen.

Waarom zeg ik niet een keer nee tegen de kinderen?

Dinsdag is er zwemles, gevolgd door dansles. Woensdag hebben we niks. Donderdag is er de pianoles en daarna het kickboksen. Vrijdag wederom de zwemles. Waarom? Waarom zeg ik niet: nee lieve kinders, het is al zo druk, jullie kiezen één sport en dan is het genoeg.

Nee, ik wring me in duizend bochten om overal op tijd te zijn, bereid zeker vier avonden in de week hele gemakkelijke maaltijden en tegelijkertijd probeer ik overal extra uurtjes te sprokkelen om nog wat werk af te maken. Ben ik gek? Ja, ik ben gek. Op mijn meiden.

Nadenken ging als een knipperende tl-buis

Maar ik wil alles. Ik wil alles aanpakken, elke opdracht uitvoeren, elke aanvraag beantwoorden met een aanbod. Ik wil ook zelf nog ontspanning (en dus zit ik op Spaanse les. Ja, dat is voor mij ontspanning, haha). Ik wil met de kinderen spelen, met mijn man uiteten, mijn huis opgeruimd houden, de was bijhouden, met vriendinnen afspreken en ook nog sporten.

Dus viel ik afgelopen week om 19.30 uur in slaap. Het ging niet meer. Niet alleen was mijn lijf even op, ook mijn hoofd weigerde dienst. Nadenken ging als een knipperende tl-buis. Ik kon me niet eens meer herinneren wanneer ik voor het laatst op de bank had gelegen en tv had gekeken. Of een boek had gelezen.

Maar ja, ik wil het allemaal. En nu heb ik van mijn voor het eerst uitgekeerde salaris, knutselspullen voor de kinderen gekocht in plaats van een mooie jurk, of nieuwe laarzen. Zodat ik tijd vrij moet maken.

Al die zakelijke coaches zeggen; ik leer jou de manier om in minder tijd meer te verdienen. Maar tips voor extra uren in een dag, geven ze helaas niet. Maar ach: we leven maar één keer toch?

Groetjes Sophie Fleur