Drie weken na de bevalling van de derde, lag ik hyperventilerend in bed. Ik dacht: ik ben 34 jaar én werkloos. Ik kom nóóit meer aan een baan. Ik had mezelf opzij gezet voor het gezin en nu sloeg ineens de paniek toe.

Maar het komt zoals het komt. En vijf weken na de bevalling werd ik gebeld door een oud-werkgever of ik zin had in een nieuwe opdracht: schrijven voor het huis-aan-huisblad De Rosbode. Nog steeds dank ik hem op mijn blote knieën voor die kans. Ik vrees dat ik anders Carice van Houten achterna gegaan was – en mijn baby in verhuisdozen was gaan stoppen.

De komst van de derde was al heftig. Zoiets kun je niet van tevoren al begrijpen. De komst van de eerste was een grote verandering geweest. De tweede had niet veel veranderd in ons leven. Dus zou een derde er best wel ‘bij’ gedaan kunnen worden.

Ik was postnataal een beetje in de war

Een aantal zaken zorgden ervoor dat dat dus niet zo ging. Ten eerste zat er tussen de eerste en de tweede ruim 2,5 jaar (en tussen de tweede en de derde 1 jaar en negen maanden). Ten tweede ging mijn man 14 dagen na de bevalling in Brussel werken. Ten derde was het zomervakantie.

Zonder hier veel uit te wijden, kun je wel stellen dat ik postnataal nogal in de war was. Ik had niet alleen paniekaanvallen over mijn toekomstige leven als Toos Werkloos, maar raakte ook van mensenmassa’s in de war. Een bezoek aan de Ikea zorgde voor knikkende knieën en lekkende zwoksels (oksels vol zweet).

Eén keer per week was ik even niet mama Sophie

Voor de Rosbode mocht ik één keer per week een interview doen, wat inhield dat ik één keer per week ook Sophie de journalist was, in plaats van mama Sophie. En dat heeft me gered. Ik heb namelijk altijd behoorlijk wat ambities gehad. Op zijn zevende wilde ik maar liefst zangeres, danseres, juffrouw, actrice en moeder worden. Dat ik vónd dat een goede moeder thuisbleef voor haar kinderen, ging voorbij aan mijn wens iets te doen met mijn passie: schrijven.

Ik had geluk. Door het werk kreeg ik meer contacten in het voor mij toen nog onbekende Rosmalen én kreeg ik de kans om een stichting op te richten voor moeders die net als ik, andere moeders wilden leren kennen, namelijk Mama Doet. Door middel van workshops wilde ik die contacten stimuleren.

Mama Doet Zaken: een platform voor moeders met een eigen bedrijf

Nog steeds bestaat die stichting (onder de naam Vriendinnen van Mama Doet) én is Mama Doet een platform geworden.  Niet alleen voor moeders die én iets leuks willen doen én andere moeders willen leren kennen, maar ook voor moeders met een eigen bedrijf. En dat is Mama Doet Zaken.

Op dit platform bieden moeders met een eigen bedrijf workshops én hun expertise aan. Ook mijn workshops worden hier aangeboden. Wil je meer informatie? Kijk dan op www.mamadoet.nl.

Liefs,

Sophie Fleur Verbiesen