Over Mij

Dit ben ik met mijn gezin. Ja, drie dochters heb ik. Wat een rijkdom, hè? Je moet er wat beschadigde trommelvliezen voor over hebben, maar dan heb je ook wat. En bovendien zijn zij de reden dat ik ben gaan doen wat ik doe.

Vroeger

Het begon eigenlijk allemaal al op de basisschool, waar ik ontzettend genoot van het schrijven van opstellen. Al had ik toen wel meer doelen. Ik wilde namelijk dansers worden en zangeres, maar ook moeder worden (check), schrijfster (check) en docent (check). Ja, dat is toch mooi gelukt.

Na de middelbare school (1999) ging ik in eerste instantie geschiedenis sturen. Ik had een enorme passie voor dit vak, maar óók voor Nederlands. Toch koos ik voor het bestuderen van de historie, omdat ik hoopte daar later een soort van Thea Beckman mee te worden en historische romans te kunnen schrijven.

Maar gaandeweg dat eerste universiteitsjaar bleek toch dat ik meer een doener ben dan een denker. Na een paar omzwervingen, begon ik 2001 dan toch echt met een studie die ik af zou ronden: Hbo Journalistiek. Ik was er als een vis in het water. Al snel vond ik werk en acht jaar lang mocht ik freelancen voor verschillende bladen, kranten en tijdschriften.

Het bleef kriebelen, of nou ja….enorm jeuken

Zo richting de crisis in 2008 (en met de opkomst van internet) droogde het werk een beetje op. Het leek me beter om alsnog geschiedenis te studeren als docent. Dan kon ik altijd ergens op terugvallen. Er was een verkorte opleiding in het leven geroepen en nog geen jaar later stond ik voor de klas. Ik heb ervan genoten. Zeker de periodes als brugklasmentor. Met de komst van de kinderen werd het wat lastiger. Mijn man was veel en vaak weg voor zijn werk en ik was thuis nodig.

Het bleef kriebelen. Nou ja, zeg maar enorm jeuken. Hoe ik ook mijn best deed, als thuisblijfmoeder faalde ik jammerlijk. Had ik nog beelden van zelfgemaakte jam en kookschorten en pruttelend vlees op het vuur, de werkelijkheid was dat ik van gekkigheid niet wist wat ik met mijn tijd aan moest. Zoals altijd had ik veel ideeën, maar uitvoeren lukte niet. Gelukkig bleef ik wel schrijven. Maar de inkomsten waren niet denderend.

Dus richtte ik in 2010 ineens Patisserie Sophie op. Dat klonk leuk namelijk. Verder had ik twee linkerhanden en al had ik een behoorlijk aantal patisseriecursussen gevolgd, mooi was het in ieder geval niet. Mijn slogan was ook niet voor niets: alsof je het zelf gemaakt hebt. Ach, you try some, you lose some…

 

Eenzaamheid

Er speelde nog iets op de achtergrond. In 2008 was ik voor de liefde (jawel!) naar Rosmalen verhuisd. Dat ik daar niet zo veel mensen kende, was helemaal niet erg. Mijn vriendinnen zaten toch over het land verspreid en ik kon zo de auto pakken voor gezellige theedates en etentjes. Dat veranderde toen er in korte tijd drie dochters bij kwamen.

En ik was al niet zo’n held als beginnende moeder. Onzeker en bang het fout te doen. Misschien ken je dat wel. Dus stapte ik niet meer zo snel in die auto met als gevolg dat de muren een beetje op me af kwamen. Ik had er wat voor gegeven om moeders in hetzelfde dorp te kennen, in plaats van voor elk wissewasje naar mijn moeder te bellen.

En ja, uiteindelijk werd de oudste vier jaar en kwam ik op het schoolplein ineens in een zee van moeders terecht. Contacten werden snel gelegd – zeker toen er speelafspraakjes kwamen – en een jaar later was ik helemaal ingeburgerd.

 

Mama Doet

Het inspireerde me om een stichting (in eerste instantie) op te richten: Mama Doet. Bedoeld om middels workshops moeders bij elkaar te brengen die op deze manier ook weer andere moeders konden leren kennen. Het succes was groot – dat mag ik nu achteraf wel zeggen. Het was zelfs zo groot dat ik – naast mijn freelance werkzaamheden als journalist – bijna fulltime bezig was met de stichting, ondanks alle hulp.

Wat zou het fijn zijn om met andere onderneemsters te kunnen praten

Bovendien wilde ik ook nu weer meer vrouwen helpen, zoals moeders met een eigen bedrijf. Ik was zelf bezig met een herstart en liep tegen een aantal dingen aan, waarbij ik dacht: wat zou het fijn zijn om hier met andere onderneemsters over te kunnen praten.

 

Nu

En nu ben ik 39 jaar en is mijn droom uitgekomen. Niet alleen heb ik een geweldig tekstbureau met superleuke opdrachten én geweldige klanten, óók heb ik een platform opgericht voor moeders met een eigen bedrijf: Mama Doet Zaken, via Mama Doet. Daarnaast doe ik wat ik het liefste doe: schrijven én lesgeven in de vorm van trainingen, workshops en events.

Zo zie je maar: soms is de weg naar je doel kronkelig en vol zijwegen, maar uiteindelijk kom je er toch. En ook fijn: nu ik zowat veertig ben, maak ik me niet meer zo druk. Ik doe wat ik doe en laat anderen maar kletsen.

 

Toekomst

En er liggen nog heel veel plannen op tafel. Met Mama Doet Zaken wil ik een groot netwerk opbouwen met vrouwen die ondernemen én aanpakken. Met Sophie Fleur Tekst en Media wil ik nog meer mensen helpen om te groeien in en met hun onderneming. En met Mama Doet wil ik moeders bij elkaar blijven brengen voor ontspanning en me-time.